ویکیای اسلام
Advertisement

جزیه به معنی مالیات و خراج است؛ و در اصطلاح اسلام خراجی ‌است که از اهل کتاب گرفته می‌شود تا در قلمرو اسلامی جان و مال ایشان پشتیبانی شود.

واژه[]

جزیه واژه‌ای عربی ‌است که از واژه پارسی گزیت گرفته شده‌است، که در پهلوی به معنای مالیات سرانه به کار می‌رفته‌است. اصل واژه عبری یا آرامی بوده‌ است و از گزیتا به معنی جدایی گرفته شده‌است.

در اسلام[]

در اسلام، جزیه از هنگامی که آغاز شد که مسلمانان پس از گشودن سراسر شبه‌جزیره عربستان در پی کشورگشایی و فتح دیگر کشورها و سرزمین‌ها بودند. آیه جزیه در قرآن به مسلمانان می‌گوید که اهل کتاب در قلمرو اسلامی باید جزیه بپردازند.جهاد و دفاع از دولت اسلامی بر مسلمانان واجب است و بر غیر مسلمانان که در حمایت دولت اسلامی زندگی می‏کنند ٬ جزیه به جای آن واجب شده.
کودکان ٬ زنان ٬ پیرمردان و نابینایان از پرداخت جزیه معاف هستند.مقدار جزیه بستگی به صلاحدید حاکم اسلامی و رعایت حال پرداخت کنندگان دارد.دولت می‏تواند اهل ذمه را از نظر درآمد و ثروت طبقه بندی کند و بر اساس توان پرداخت آنان سالانه مبلغی را مقرر کند.کم و زیاد کردن این مقدار نیز بستگی به نظر دولت اسلامی دارد.در صدر اسلام مقدار جزیه از یک تا سه دینار در سال متغییر بود.اقلیت‏های مذهبی به خاطر پرداخت جزیه از پرداخت خمس و زکات هم معاف هستند.

منبع[]

  • مبانی فقهی اقتصاد اسلامی ٬ داراب نبی‏زاده٬ انتشارات نور علم ۱۳۸۵.










الگو:Wikireadr

Advertisement